พ่อบ้านญี่ปุ่น ย้อนประวัติศาสตร์โรคอิไต-อิไต ของญี่ปุ่น มองประเทศไทยวันนี้ มีสารเคมี แคดเมียม ปนเปื้อนในทุ่งนาข้าว
ผู้สื่อข่าวโตโจ้นิวส์รายงานว่า ผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ Nathapong Kongying โพสต์ข้อความ ระบุว่า
มาเล่าต่อ … ใครใคร่รู้ประวัติศาสตร์ โรคอิไต อิไต 痛い！痛い！
พ่อบ้านญี่ปุ่นจะเล่านิทาน(เรื่องจริง)ให้ฟัง😁
เมื่อวานนี้ ผมเล่า เรื่องโรคมินามาตะ โรคเกิดจากสารปรอทให้ฟังไปแล้ว
วันนี้ขอยกอีกหนึ่งหน้าประวัติศาสตร์สุดสยองของญี่ปุ่นที่โลกต้องจารึก นั่นคือ …
โรคอิไต-อิไต” (イタイ.イタイ病=Itai-itai disease)
คำว่า “อิไต-อิไต” (痛い、痛い) ในภาษาญี่ปุ่น แปลตรงตัวว่า
“เจ็บโว้ย! เจ็บเหลือเกิน!
มันไม่ใช่ศัพท์แพทย์หรูหราอะไรเลยครับ …
แต่มันคือเสียงกรีดร้องโหยหวนทั้งวันทั้งคืนของชาวบ้านที่กระดูกในร่างแหลกสลายจนอยากจะกราบขอร้อง ขอให้ตัวเองตายๆ ไปให้พ้นความเจ็บปวด
โรคนี้จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นที่ลุ่มแม่น้ำ神通川 (Jinzū River) ในจังหวัดโทยามะ เหมืองคามิโอกะของบริษัทยักษ์ใหญ่ลักลอบปล่อยน้ำเสียที่มี “สารแคดเมียม” ลงสู่แม่น้ำธรรมชาติมาอย่างยาวนาน
ชาวบ้านตาดำๆ ท้ายน้ำก็ผันน้ำจากแม่น้ำสายนี้เข้าสู่นาข้าว ไปรดแปลงผัก และนำมาใช้อาบใช้กินในชีวิตประจำวัน
แคดเมียมไม่มีสี ไม่มีกลิ่น แต่มันซึมลึกเข้าสู่รากข้าว ต้นข้าวดูดซับมันเข้าไปเต็มเมล็ด ชาวบ้านกินข้าวปนเปื้อนแคดเมียมสะสมต่อเนื่องเป็นสิบๆ ปี
สารพิษตัวร้ายเข้าไปทำลายไตอย่างถาวรจนร่างกายสูญเสียแคลเซียม …
กระดูกเริ่มอ่อนยวบ พรุน และเปราะบางเหมือนเปลือกไข่ ผู้ป่วยแค่ไอแรงๆ แค่จาม หรือแค่ขยับตัวบนฟูกนอน กระดูกซี่โครง กระดูกแขนขา และกระดูกสันหลังก็หักเป๊าะเปรี๊ยะพร้อมกันหลายท่อน ร่างกายคดงอ ผิดรูป จนเดินไม่ได้
ในพิพิธภัณฑ์โรคอิไต-อิไต มีบันทึกคำบอกเล่าของเหยื่อคุณยายท่านหนึ่งที่สะเทือนใจจนจุกอก เธอเล่าไว้ว่า…
“ตอนแรกฉันไม่ทันรู้ตัวหรอก แต่กระดูกสันหลังมันยุบจนตัวเตี้ยลงเรื่อยๆ ไม้ค้ำยันมันยาวเกินไป จนฉันต้องคอยเอาเลื่อยมาตัดปลายไม้ทิ้งถึง 3 รอบ”
ลองนึกภาพความทรมานที่ต้องทนดูกระดูกร่างกายตัวเองยุบสลายลงไปทุกวันสิครับ…
และในยุคนั้น ตอนที่โรงงานและข้าราชการพยายามบ่ายเบี่ยงว่าน้ำเสียไม่ได้ทำร้ายคน มีประโยคหนึ่งที่ชาวบ้านตอกกลับไว้อย่างเจ็บแสบว่า …
“ของที่เป็นพิษต่อต้นข้าว และเป็นพิษต่อปลาในน้ำ… มันจะไม่เป็นพิษต่อคนที่กินมันเข้าไปได้อย่างไรกัน?”
…………….
หันกลับมาดูเมืองไทยเวลานี้…
อย่างที่เพื่อนๆ ทุกคนเห็น … เปิดทีวี เปิดฟีดโซเชียลขึ้นมา สื่อไทยแทบทุกช่องแย่งกันเล่นแต่ข่าวดาราเลิกกัน ใครแย่งแฟนใคร ผัวน้อยเมียหลวง หรือดราม่าอินฟลูเอนเซอร์ด่ากัน ขยี้กันข้ามวันข้ามคืน
เอาปัจจุบันสดๆ … ข่าวนางงามยักยอกเงินมูลนิธิ หรือ พ่อพระใจบุญ เอาเงินมูลนิธิไปใช้ส่วนตัว …
รายงานสดเกาะติดเหมือนเป็นวาระแห่งชาติ
ฮ่าๆ อีหยังวะ …
เรื่องสำคัญๆ เรื่องความเป็นความตายของชาวบ้านธรรมดา คนจนๆ … มีน้อยมากที่สื่อจะมอง
ผมว่า …
เรื่องกากสารเคมี แคดเมียม และน้ำเสียอุตสาหกรรมที่แอบลักลอบปล่อยลงลำคลอง ซึมลงน้ำใต้ดิน ไหลเข้าสู่ทุ่งนาข้าวของชาวบ้านรอบนิคมอุตสาหกรรม… มันสำคัญมากๆๆๆๆๆๆ นะครับ
แต่สื่อไทย … กลับได้แอร์ไทม์แค่ข่าวสั้นท้ายเบรก 20 วินาที
หรือว่า สื่อบ้านเราต้องรอให้ชาวนาไทยกระดูกหักคารวงข้าว แล้วนอนร้อง ครวญคราง …
“โอ๊ย… เจ็บโว้ย! อิไต! อิไต!” กันทั้งหมู่บ้านก่อน ถึงจะรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าเอามาทำสกู๊ปข่าว เป็นจริงเป็นจัง?
หลายคนอาจคิดว่า “ฉันเป็นคนเมือง กินอาหารคลีน ไม่ได้อยู่ใกล้นิคมฯ คงไม่เป็นไร”
แต่ขอโทษเถอะครับ ข้าวสารที่คุณซื้อใส่หม้อหุงข้าว ผักคะน้ากรอบๆ ในจานผัดซีอิ๊ว ปลานิลทอดในตลาด… ปลาดุก ปลาช่อนลุยสวนที่คุณกิน
คุณคิดว่าชาวสวนชาวนา เขาเอาน้ำแร่เอเวียงจากฝรั่งเศส มาเลี้ยง มารดผักของเขาหรือ?
เขาก็ใช้น้ำจากระบบชลประทานและลำน้ำธรรมชาติที่โรงงานแอบปล่อยสารพิษทิ้งลงไปนั่นแหละครับ
แคดเมียมไม่ได้ระเหยหายไปในความมืด แต่มันถูกส่งต่อมาวางอยู่ตรงหน้าคุณทุกมื้อ
…………………..
แล้วญี่ปุ่นเขารอดจากนรกโรคอิไต-อิไตนี้มาได้อย่างไร?
ญี่ปุ่นไม่ได้แก้ปัญหาด้วยการขอร้องให้โรงงานทำดี ไม่ได้รอให้ดารามาเดินรณรงค์ปลูกป่าสร้างภาพ และไม่ได้จบที่การปรับเงินโรงงานหลักหมื่นแล้วปล่อยให้เปิดต่อ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ… “การรวมพลังของประชาชนและนักวิชาการ ลากคอบริษัทมิตซุยขึ้นศาล ฟ้องจนชนะคดีประวัติศาสตร์”
จนกระทั่งปี 1968
กระทรวงสาธารณสุขญี่ปุ่นต้องยอมลงดาบประกาศรับรองอย่างเป็นทางการว่า โรคอิไต-อิไตเกิดจากมลพิษของเหมือง
และศาลญี่ปุ่นสั่งบังคับใช้หลักการ “ผู้ก่อมลพิษต้องจ่าย” (Polluter Pays Principle) แบบขุดรากถอนโคน…
1.บังคับลอกหน้าดินทุ่งนาทิ้งทั้งหมด…
แปลงนาข้าวที่ปนเปื้อนแคดเมียมกว่า 1,500 เฮกตาร์ (เกือบ 10,000 ไร่) บริษัทต้องเป็นคนจ่ายเงินขุดดินพิษออกทั้งหมด แล้วขนดินสะอาดจากภูเขามาถมทดแทนใหม่ทีละตารางเมตร ใช้เวลากว่า 30 ปี ผลาญเงินไปหลายหมื่นล้านเยน ชดใช้กรรมกันข้ามรุ่น
2.เปิดโรงงานให้ชาวบ้านเข้าไปตรวจ…
ศาลและกฎหมายให้อำนาจ “ตัวแทนชาวบ้าน” ถือสิทธิ์เดินเข้าไปตรวจระบบบำบัดน้ำเสียในโรงงานได้ตลอดเวลา โดยที่โรงงานไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
3.ออกกฎหมายควบคุมสารปนเปื้อนในดินเพื่อการเกษตร…
ถ้าตรวจเจอแคดเมียมเกินเกณฑ์ในแปลงเกษตรแม้แต่นิดเดียว ข้าวตรงนั้นต้องถูกทำลายทิ้งทันที และรัฐบาลต้องเข้าแทรกแซง
ความสะอาด ปลอดภัย และธรรมชาติที่สวยงามของญี่ปุ่นในวันนี้ มันไม่ได้หล่นมาจากฟ้า
แต่ … มันแลกมาด้วยชีวิต เลือด เนื้อ และกระดูกที่หักนับไม่ถ้วนของบรรพบุรุษเขา
ถึงเวลาหรือยังครับ ที่สื่อไทยจะเลิกเอาแสงสปอตไลต์ไปส่องแต่เรื่องดารา เรื่องนางงาม หรือ อินฟลูเอนเซอร์… แล้วหันมาร่วมกันจับตา ตรวจสอบ และลากคอ นักการเมือง คนโกง หรือพวกนายทุนมักง่ายที่กำลังวางยาพิษใส่จานข้าวของคนทั้งประเทศ
ก่อนที่แผ่นดินอู่ข้าวอู่น้ำของไทย… จะกลายเป็นแดนนรกอิไต-อิไตแห่งที่สองของโลก ต่อจากญี่ปุ่น
ห่วงจริงๆ จากใจ ของคนไทยในต่างแดน
พี่นะ
#เพื่อไม่พลาดข่าวสารดีๆ อย่าลืมกดติดตามพวกเรา TOJO NEWS
